Page images
PDF
EPUB

CRITICAL AND EXPLANATORY REMARKS ON Æschylus's
Seven AGAINST THEBES,' with STRICTURES ON MR.
BLOMFIELD's EDITION. .

[ocr errors][merged small]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

V. 3. diura vaspeñv. Here Mr. Blomfield says in the Glossary, « Νωμάω, huc illuc moveo, Hesych. νωρήσαι, κυβερνήσαι, de motatione scuti usurpatur infra 538. Homer. Il. H. 238. Pindar. Pyth. VIII. 64. Apoll. Rhod. 11. 1230. hasta Pers. 320. alarum Sophocl. ap. Stob. LXIII

. p. 239. pedum (Ed. Tyr. 468. vid. infra 25. [“ Napiów, mente τούτο, supra V. 3. Sophocl. Ed. Tyr. 300. ώ πάντα νωμών, Τειρεσία, διδακτά τε, "Αρρητά τ', ουράνια τε, και χθονοστιβή. Αgam. 783. (πάν δ' επί τέρμα νωμα).

Eustathius, p. 137. on Ηom. ΙΙ. νώμησαν δ' άρα πώσιν, says, ότι ώσπερ στρέφω, και εξ αυτού στρόφος, και απ' αυτού το στρωθώ κατά έκτασιν, και δηλοί το στρέφω, ούτω τρέπω, τρόπος, τρυπώ, τρέχω τρόχος, τρωχώ, και νέμω νόμος νομώ' το παρέχω, εξ αυτού δε και το κινώ ωσαύτως δε και πέλω πόλος πωλώ το αναστρέφομαι και αυτά γαρ και το πωλέσκο, διά τον τοιούτον κανόνα μεγεθύνονται παρά τω ποιητή» περί δε του στκλιντροπίασθαι και του τροχάζειν, και του δέμα δόμος δομώ, μένω μόνος μονώ, και ετέρων τοιούτων ευλόγως άπορουμένων, ζητητέον έν άλλοις. Ηomer in the Odyss. Uses vapeçar in the sense of mente volvere,

Τηλέμαχος δ' 'Οδυσήα καθίδρυε κέρδεα νωρών

εντός ευσταθέος μεγάρου παρά λάϊνον ουδών, where Εustathius, p. 1890. 1. 50. says, κέρδεα νωμών, ήτοι κινών, στρίφων εις νούν, Again, in p. 1913. 1. 61. το δε νομών ένθα και ένθα, ταυτόν ότι τα αναστροφών όπες ανωτέρω αυτού κείται, προς δε ομοιότητα του χερσί νώμων, ή και διαστολήν, είρηται αλλαχού το, έν Φρεσίν ενώμα, ήγουν διελογίζετο, where the ellipse is supplied. We have in the Lexicon of Zonaras, Vol. II. p. 1413. νωρήσαι, διενεγκεϊν, βαστάξαι, και κινήσαι, από του ώμου και μεταφορά, ως oίμαι, ώμώ και νωμώ, where J. A. H. Tittmann says, * Spectatur, it. η. ν. 238. οίδ' επί δεξιά, οίδ' έπ' αριστερά νομήσαι βών, vid. Etymol

. 608. 21.” The word in the Sev. ag. Theb. v. 25. where Mr. Blomfield rightly explains it, is thus understood by Stanley, " ίσι κωμών, τηρών, Herodotus IV. 128. νωμώντες σίτα αναιρεομένους τους Δαρείου, Ηesych. νωμών interpretatur κρίνων.» The words χερσίν ενώμα, to which Eustathius refers above, occur in the Odyss. o'. 245. and are quoted by Stanley on the Sev. ag:

Theb. V. 12. βλαστημών αλδαίνοντα σώματος πολύν, where Mr. Blomf. has these words, - 'Andoiya, qugeo, reficio, infra 553. αλδαίνειν κακά, Prom. 550. θυμόν αλδαίνοντεν ευφροσύναις, quo sensu hic quoque sumendum est,” and on the Prom. v. 550. he says, 'Αλδέω, cresco, vim habet neutram.'Αλδαίνειν, as Mr. Blomfield might have observed, is an Homeric word: thus in the Odyss. E'.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

ν. 548.

[ocr errors]
[graphic]
[ocr errors]

Η.

[ocr errors]
[ocr errors]

αυτάς Αθήνη άγκι παρισταμένη, μέλι ήλθανε ποιμένι λαών, where Εustathius, p. 1837. 1. 59. says, 'Αλδαίνειν δε τό αύξεις παρά το άλλεσθαι, και παρά το αλθαίνειν, διά το πρoδηλωθέν συγγενές του δ και δ, πρωτότυπον δε του αλδαίνειν, το αλδω αλδήσω, εξ ου και το αλδήσκω, και ποταμός που άλδησκος θρεμμάτων θεραπευτικός. Ηesych has, αλδαίνει, αύξει, από της άλσεως, ο έστιν, της αυξήσεως. Mr. Blomfeld says above, « αλδέω, cresco, vim habet neutram." Mr. B. has cited no instance to show the truth of his remark, which is contradicted by the ancient lexicograpliers, who uniformly interpret άλδειν by αύξειν, and if Mr. B. be disposed to defend himself by pleading the occasional use of aütsy in the sense of crescere, let him know that the Etymolog. Mag. has, άλθετο επί του για θηναι, παρά το άλδειν, ό έστιν αύξειν, αυξάνειν, το γας υγιές αύξεται, and that by the ellipse of the pronoun it has still an active sense, as augere has in Latin, when it is used intransitively. Stephens in the Thes. L. G. says, in opposition to Mr. Blomfield's notion, “ 'Aadéw, augeo, do augmentum, sive incrementum, unde compositum εναλδέω g. d intrinsecus augeo, Nic. Δεινών βρωμήεντος εναδδήσασι κορύνην. Thus too C. T. Damm says in the Novum Lexicon Græcum Etymologi um et Reale, p. 464., “ándéw, irrigo, et per consequens, crescere facio, augeo, avša -per irrigationem, est ab aigdw, vel áędów, per τραυλισμον mutato

in λ.Damm got this idea from Eustathius, p. 1318. 1. 33. αλδήσκειν δε κυρίως, το εκποτισμού αύξειν, ώς από τον άρδο, τραπέντος ως και εν αλλοις τοι και εις λ.

V. 8. αλεξητήριος. Mr. Blomfeld here says, Hercules αλεξίκακος colebatur Melitæ, pago Attico, teste Schol. in Aristoph. Ran. 504, vid. et am ad Pac. 421. "Adeżis dicebatur Cois, ut Aristid. 1. p. 62.”. The words of the Schol. on the Pac. ν. 421. αλεξικάκι θύσουσιν Ερμή. πανταχού, are these, Και το επί τω Ηρακλεϊ μόνω, σοι επιθήσομεν» αλεξικακος γάς Ηρακλής παρ' ανθρώποις ετιμάτο και Απόλλωνα, και Ηρακλέα αλεξικάκους τιμώσι φησίν ούν, ούτε 'Απόλλωνα, ούτε Ηρακλεϊ θύσομεν, ώς αλεξικάκοις, αλλά σοί. Mr. Blomfield might have cited Eustathius, p. 786. 1. 62. το δε Αλεξίκακος, περί ου κάλλιον ετέρωθι κείται, διασαφητικόν μέν έστι του μήτιν άμύμονα, δηλοί δε την αλέγουσαν τα κακά εντεύθεν δε λαβόντες οι μεθ' "Ομηρον, αλεξίκακον είπον Δια, και Απόλλω, και Ηρακλή». Jupiter, Apollo, and Hercules, then were the only proper, or legitimate, Θεοί άλεξητήριοι, αλεξικάκοι, αποτροπαίοι, αποπομπαίοι. In the Ed. Col. 143. (cited by Mr. B.) we have

Ζεύ αλεξήτορ, τις ποθ' ο πρέσβυς και
and in the Ed. at Theb. 159. (also cited by Mr. B.) we have
Minerva, Diana, and Apollo, invoked as such.

πρώτα σε κεκλoμένων, θύγατερ Διός, αμβροτ' 'Αθάνα,
γαιάοχόν τ' αδελφεαν
'Αρτεμιν, α κυκλόεντ’ αγοράς θρόνον ευκλέα θάσσει,
και Φοιβον έκαβόλον, ιώ
τρισσοι αλεξίμοροι προφάνητό μου.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

But this does not militate against my observation, and is to be explained upon the same principle, as the passage above from Aristophanes, Pac. v. 4:21. Again, we have in Aristophanes, Nub. v. 1375.

ως κίνει αδελφός, ώ 'λεξίκακε, την ομομητείαν αδελφών, where the Schol. says, είτα ευφυώς εσχετλίασεν έπάγων τον αλεξίκακον, τουτέστιν, αποτορ αίε, και ω τα δεινά άπειργων, ίδιον γαρ Ηρακλέους το επίθετον. Hofmann in the Lexicon Universale Lug. Bat. 1698. says. Dii de. pellentes Persio Sat. vi. ν. 167.-Ηarpocrat. απο, ομπαιοι τινές εκαλούντο θεοι, περί ών Απολλόδωρος έν έκτο περί θεών διείλεκται-preter Herculem vero et Apollinem, Dioscuros etiam, et Jovem omnium principem, in hoc averruncorum deorum censu reperimus, unde natum verbum elegans αποδιοπομπείσθαι, i. e, αποτρέπεσθαι δια του αποπομπαίου Διός, vide Sam. Bochart. Hieroz. seu de Animal. S. S. Pt. I. Lib. 11. c. liv. ; et quidem Jovi huic αποτροπαίω, seu Φυξία Grecoς, post victoriam reportatam, simulachrum olim statuamque consecrasse habes infra, ubi de Victore in Ludis Olympicis, it. v. Victoria.But Hofmann might have spared the last remark, as it relates to Jupiter púžios, and not to Jupiter αποτροπαίος, i e. αλεξίκακος.

V. 18. ότλον. «"Οτλος,” says Mr. B., « labor, μόχθος, Ηesych. unde οτλέρ et ότλεύω, ita Grammatici, equidem suspicor ότλος ab ότλάω proAuxi sse, quod pro tréw dicebant, prosthesi toño, de qua dixi ad Prom. v. 191. vid. Arnald. L. G. p. 158. Sophocl. Trach. 7. et Schol.” If Mr. B. had peeped into Eustathius, he might have been spared the trou ble of suspecting. P. 218. 1. 18. Τού δε μόργω και κόργνυμι, κοινότεeoν εκ πλεονασμού του και παρά τοις μεθ' "Ομηρον, το ομόργω και όμοργνυμι, ως δε πλεον» άζει το και εν πολλοίς, ουκ άδηλον, ούτω γαρ εκ του νύσσω νύξω, ο άνυξ, και εκ του τλώ, ότλος και κακοπάθεια, και οδύνη παρά το δύνω" ευρίσκεται δε και το οδύρεσθαι δύρεσθαι, εύρηται δε και ο 'οβριαρέως καθ' όμοιον πλεονασμόν, δοκεί δε τισι τοιούτον είναι και το 'Ιλεύς Οϊλεύς, και το οδοξ, έστι δηκτικώς και ει δε τα δόξειε ταυτόν είναι ειπείν ομόγειν και αμέργειν, έχεται λόγου και αυτός ούτω γαρ τας ασταφίδας, και όσταφίδας φαμέν, και τον αστακών αστακός, Again in p. 1148. 1. 52. Διό από του θώ, θος και πάντα τιθείς και ποιων [so Herodotus too derives the word, as I have before shown] και ενθέσει του ε Θεός, και από του ρηθέντος δε τλώ τλος, και προσθήκει του και ότλος, ο δηλοί τλήσιν και κακοπάθειαν, Again in p. 1575. 1. 53. ώσπερ δηλαδή και από που θα γίνεται θος και πλεονασμό του ε δια την αυτήν αιτίαν Θεός, ούτω δε και εκ του τλώ τλος και ότλος, ήτοι πόνος, μόχθος. See Ηesych. Phot. and Zonare Lexica. (Tittmann says on Photius, “ v. ótasiv non semel usus est Apollonius, item

Lycophr. 819. οτλεύειν Apollon. II. 10ιο.”) Damm follows Eustathius (with whom Mr. Blomfield also accords, as we have seen), -consult him in pp. 634. b. 2290. b. V. 32. θωρακεία.

« Θωρακείον,” says Mr. Blomfield, propugnaculum ad altitudinem pectoris exstructum, Anglice, a breastwork, perspicue,

ut solent, interpretes, thoracea, Hesych. et Etym. M. baqas, o πύργοs, unde alia nascitur explicatio.” Mr. B. might have spared his

at the “ interpretes,” for 1. he has not told us how he could translate the Greek in one Latin word, and 2. the “ interpretes

[merged small][ocr errors]

sneer

[graphic]

themselves could have no doubt about the general meaning of the passage at least : the Schol. A. laqcensīm, td te xn, dide to time cómo dis θώρακα έχειν αυτά, Schol. B, γεμίζετε εαυτών τας επάλξεις, Schutz. « Θωραxsid hic sunt propugnacula, sc. loca in muris, ubi milites post pinnas stabant.” But the following passages may make it doubtful whether Mr. B. be right in his notion. Zonaras, Awqaxsīov, tò tuizos --Baqarios, προμαχώσι, δρυφάκτοις ή λωρικίοις, μέχρι μέν τινος υποπτηχότες τοϊς θωρακίοις чекору, ,

where Tittmann says, “ Locus, quod non animadversum Kustero, desumtus est ex Josepho De B.J. L., V. c. vii. 4. ubi legi. tur υποπεπτηχότες, que loquendi ratio familiaris Josepho, θωράκια ibi eadem sunt, quæ Polybio VIII. vi. 4. cf. Joseph. B. J. 11. xvii. 7. v. iv. 3.” Tittmann also refers us to Wesseling's Diodorus Siculus, in Vol. 1. p. 682. 1. 29. Speaking of the besieged, Diodorus says, tà μέν πρωτον εκ των μεγίστων ιστών κεραίαις ισταμέναις εβάσταζον άνδρας εν θωρακίοις, ώτοι δ' αφ' υψηλών τόπων δαδας ημιμόνας ήφίεσαν και στυππεία καιόμενα μετά πίττης εις τας των πολεμίων μηχανάς : vlhere Wesseling has these words: “ Vertitur milites loricatos, credo tabulati fuisse genus, quod ex antennis suspensum milites, qui hostium machinas succenderent, contineret : pluteum vocat Vitruvius, L. x, xxi. quæ enim ap. Athenæum de Machin. p. 6. επί δε του επικεφάλου και της κριοδόχης πήγνυται θωράκιον, ώστε εν αυτώ ασφαλέστατα δύνασθαι εστάνει τους εποπτεύοντας, ea Latine expressit, Supra caput corum, quæ continebant arietem, collocatum erat pluteum, turriculæ similitudine ornatum, uti sine periculo duo milites tuto stantes prospicere possent : simile quiddam spectavit Auc tor L. XVII. xliv. de Tyriis, qui corvis ferreisque manibus erkenalan tous tois ewqoxious épictūras, i. e. in pluteis aut propugnaculis stantes : aliud Elianus de Anim. L. XIII. ix. elephantem si to xu houpe voy owpariov tres bellatores ferre posse prodens : intelligit turriculæ id genus, e quo, belluæ tergo imposito, dextra sinistraque milites tela spargebant.” H. Stephens says in the Thes. L. G. T. 1. p. 1634. « Quemadmodum lorica testacea Vitruvio dicitur id quod parietes ab aqua pluviali tuetur, ita Impexiov etiam accipi tradit Budæus, idem significare scribens quod στέγασμα, προβολή, πρόβλημα, θριγκός : θωράxlov (inquit Turneb. Adv. L. XXIII. C. xxxii.), pluteum, quod solent et Latini etiam loriculam ad verbum appellare. Thus Gesner in the Thes. L. L. Loricula in re militari significat munimentum quod obsessores urbium construunt ; nam ultra jactum teli fossam faciunt, eamque vallo, sudibus, et turriculis instruunt ut erumpentibus e çivitate possint obsistere, quod opus loriculam vocant, et sæpe cum obsidio describitur, invenitur in historiis, loricula urbem esse circumdatam : hæc Vegetius de Re Milit. iv. 28. Cæs. B. G. viii. 9. Turres crebras excitari in altitudinem trium tabulatorum pontibus trajectis, constratisque corjungi, quorum frontes viminea Toricula prunirentur, ut hostis a duptăci propugnatorum ordine depelleretur.Under lorica Gesner says, “Curt. ix. 4. Augusta muri carona erat, non pinna, ut alibi, fastigium ejus distinxerant, sed perpe. tua lorica obducta transitum sepserat, itaque rex hærebat magis

, quam stabat ir margine, clypeo undique incidentia tela propulsans, hic lorica videtur tenuis murus ad pectoris altitudinem in ipsis mænibus, sc, crassioribus muris excitatus post quem tutius stant propugnatores (this

observation throws very great light on the passage of Æschylus, and illustrates Mi. Blomfield's interpretation. Under pinnæ Gesner has further elucidated the passage of Curtius, “ Quod negat pinnis distinctum fastigium muri, illud videtur docere pinnas sua sibi intervalla et lacunas habuisse, per quas vel tormentis, vel quacunque alia molitione in hostem dejicere tela quæcunque liceret, quale quid hodieque in antiquorum mænium aut arcium coronis videmus." ;] de hoc Cæs. B. G. 5, 39. “ Turres contabulantur, pinne loriceque ex cratibus atte.tuntur, vid. Lips. Poliorcet. 2, 2. Stewech. ad Veget. p. 275." Photius also has, θωρακείοις, προμαχούς, ή ορυφείκτοις λουρικίοις, et Θώραξ, rúgyos%. T. 1. also in Hesychius. From what has been said we may conclude with H, Stephens, “ Sæpe loca aliqua, ceu thorace, sive lorica, muniuntur, et ab injuria, quæ extrinsecus accidere possit, defenduntur, ita ut Opeéxcev generaliter pro quovis munimento accipiatur.” Hatton, Aug. 26, 1813. EDMUND HENRY BARKER.

BIBLICAL CRITICISM.

some

To The EdiTOR OF THE CLASSICAL JOURNAL. Your able and pleasing Correspondent, M., in your last Number, has the following observations on “ the celebrated verse, (1 John v. 7.) relating to the heavenly witnesses." " I think,” says he, “it will be conceded, that the verse is spurious: that it. was interpolated by some injudicious friend to the Trinitarian cause : and that it consequently should be expunged from all future editions both of the Greek text, and of our version : indeed, I have no doubt that, whenever our version shall be revised by authority, it will be done." He proceeds to argue, “ If this be allowed, &c. &c." But " this I CANNOT allow." I cannot concede the verse to be so clearly

“ spurious," that we may venture on the expunction of it.” 'I

say this, in degree, on the authority of your own pages. I allude to a Biblical Criticism ON THE THREE WITNESSES, p. 869. of your first Volume. Your Correspondent M., I am confident, will readily admit my referring him to this interesting paper. It is there well argued, that " if verse 7. did not precede, the first words of verse 8, instead of xai tosie siou or MPPTU COūtas, would have been και τρία εισί τα μαρτυρούντα:” and the learned writer well observes, that « the turn of the language, as well as the nature of the witnesses, (i. e. in verse 8.) would require the use of the neuter gender, &c.” But it is farther to be observed that the Apostle, in a preceding verse, has thus conformed to the requisite grammatical accuracy.

At verse 6. he actually writes, (not, και το πνεύμα εστιν ο μαρτυρών, but) και το πνεύμα εστι ΤΟ ΜΑΡΤΥpor N Here, I think, is positive proof of something having prece dedľver. 8, to justify the change of gender. This materially,

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small]
« PreviousContinue »