Page images
PDF
EPUB
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]

έστι γαρ κάνταύθα, ως Ηρακλείδης βούλεται, καθα ΜΕΝΩ ΜΕΜΝΩ κατά διπλασιασμόν, και μεταθέσει του Ε εις 1, ΜΙΜΝΩ κατα "Ιωνας, ούτω και ΓEΝΩ ΓΕΓΝΩ, και εξ αυτού ΓΙΓΝΩ ΓΙΓΝΟΜΑΙ και τα απ' αυτών.. εν τούτοις δε, περί αναδιπλώσεως ακριβολογούμενος Ηρακλείδης λέγει ότι, οπήνικα μεν συλλαβής αναδίπλωσις ή, υστερείται το ολόκληρον μία συλλαβή, ήγουν λείπεται το τέλεον και κοϊνον μίας συλλαβής προς το διπλασιαζόμενον. το γαρ ΛΑΒΩ μία συλλαβή ούτως υστερεί του κατα αναδιπλασιασΚόν, ΛΕΛΑΒΩ. το δ' αυτό και επί των άλλων. ότε δε γράμματα ένθεωρείται ενί ή αναδίπλωσις, τότε ισοσυλλάβει το αναδεδιπλωμένω το ολόκληρον, οίον ΜΕΝΩ ΜΙΜΝΩ, ΕΝΩ ΓΙΓΝΩ. ούτω δε και ΜΕΛΩ ΜΕΜΛΩ, και πλεο» ντισμό ήγουν παρενθέσει του Β, ΜΕΜΒΛΩ: παρεντιθέντος Του Β δια το μηδέποτε κατά μίαν συλλαβήν τω Λ επέσθαι τδ Μ: ως δήλον και εκ τού, ας ερρέθη, ΜΟΛΙΣΚΩ ΒΛΩΣΚΩ, και εκ του ΠΑΡΑΜΕΜΕΛΗΚΕ, ΠΑΡΑΜΕΜΒΛΩΚΕ. Εustath. p. 1722. 1. 36. &c.

, . .. CXLI. In his omnibus, criticorum veterum solennis et inveteratus error, quo archaismos pro idiotismis, aut, ut Latinè loquar, prisci et obsoleti sermonis reliquias pro singularum gentium aberrationibus vel poetarum licentiis acceperunt, planè conspicuus est. Ceteroqui, conversis eorum sententiis ; et quæ singularum usui ac consuetudini abnormi tribuerunt, in sincerorum et antiquissimorum loco habitis, exempla, quæ ex fontibus jamdudum obturatis ac deperditis arcessivere, ad justam aliquam notitiam priscæ grammaticæ quemvis adducere possunt.

CXLII. Verborum modis, temporibus, numeris ac vocibus ea grammatica locupletissima est; atque, in eorum usu ac discrimine poetae antiquissimi ακρίβεια ubique constans et eadem : cum posteri vocum discrimen in multis neglexerint, haud parvo detrimento Hinguæ; quæ eo multum perdidit perspicuitatis illius subtilis et exquisitæ, qua singulis vocibus singulos vel cogitandi, yel agendi, vel patiendi modos distinctè ad amussim exprimere solebat, Mo, dorum tamen usus Homericus paullo licentior quibusdam visus est : sed an rationi grammaticæ minus aptus et congruus sit, quam po sterorum consuetudo, quæstio admodum difficilis est, cujus soZutio petenda ex intimis recessibus humanæ mentis.

cXl111. Verborum tempora in omnium linguarum principiis tria tantummodo fuisse, præsens, futurum, ac præteritum, ipsa rerum natura indicare videtur': nam distinctiones vel modificatio s les illæ perfectorum, imperfectorum, &c., non nisi e gramma

[merged small][ocr errors][ocr errors]

tica jam culta, et ad animi subtiliores sensus exprimendos ordi. nata, oriri potuerunt. Si autem conjecturis indulgere liceret, ex iis quæ Heracleides commentatus est in EA, HA, EON, HN, &c. dicerem omnia præterita terminationem primæ personæ singularis, voce activa, in A habuisse; atque ideo præteritum imperfectum et utrumque aoristum una eademque forma expressos esse : adjecto enim a finali, quod conclusionem duntaxat vocis post litteram vocalem significabat, transitio toll AV in ON haud minus facilis quam toŨ EAN in HN fieret; atque hac ratione originem ac veram indolem aoristi secundi assequi possumus ; in quo Hemsterhusius et Lennep præteritum imperfectum ex alio themate se percepisse credebant; cum usus tamen ejus Homericus aoristum tempus subaudiendum indicet. Neque duo futura a diversis thematibus, ut idem viri docti pro comperto habuerunt, orta esse videntur; sed diversa litterarum e'isione in diversas formas contracta esse, modo quo supra ostendimus.

cxliv. Aliorum quoque schemata temporum quæ avellanétapee quibusdam visa sunt eadem ratione formata esse nullus dubito; ita ut non modo ΤΥΠTEΣΩ in TΥΠΤΕΩ, ΤΥΨΩ, ΤΥΠΕΩ et Trns paullatim contraheretur ; sed TETTIIA TETIDA TETIMMAI, 'ET?ITHN, ETTPOHN, &c. eadem ratione e formis regularibus ab uno themate Truita deductis, litteris paullatim elisis aut emollitis, essicta sint. Si enim unumquodque verbum themata tam varia ac diversa habuisset, non eadem ratione in omnibus ea themata formata essent : at singula quæque verba suas varietates ab aliis diversas habuissent, ita ut nulla analogia inter sese conjungerentur ; neque, cum themata Trnitá, Trin, TTIIEN, Tron, TOIHMI, et trộOHMI extitisse concederemus, ratio constaret, qua KIIT, KAANTN, KAA21, et tot alia verba pari more modoque sua quæque themata diversa haberent. A themate nie hilominus in all rectè fortasse deduceremus aoristos illos 'ETTIIHN et ETTPOHN: nam themata activa in MI e passivis in NI AI orta esse videntur; atque ideo aoristos hos, ut eorum participia in EIX vel ENA, significationem passivam in activa forma retinuisse; æquè ac participia Latina in ENS, quæ pro passivis usurpabantur in prisco sermone. Haud tamen cum viris doctis temere pro præteritis imperfectis hujusmodi aoristos habuerim; cum littera ?, characteristica futuri et aoristi primi in voce activa, et ab imperfecto alienissima, locum in eo aoristo passivo, in verbis etiam puris, in quorum thematibus aut præteritis perfectis nullum usquam istius litteræ vestigium inventum sit, obtineat; ut in 'EMNHSOHN

| Vide supra in excerpt.
2 Aul. Gel. Lib. 1. c. ii. et Gronov. not.

[merged small][ocr errors][merged small][ocr errors]

a MNAOMAI seu MNHMAI, et 'EPPNSOHN a 'P.NOMAI, seu 'PAMAI. Mihi igitur rem sæpius retractanti probabilius videtur 'ΕΤΥΦΘΗΝ ex 'ΕΤΥΠΤΣΑΜΗΝ, νulg. έτυψάμην, ut in voce media extat, paullatim contractum esse, quam e positione derivata TroOHMI confictum ; præsertim cum ejusmodi formas in Homericis vim aoristi non imperfecti semper et ubique habere observaverim ; et contractiones alias haud absimiles ipsi viri docti in verborum conjugationibus agnoverint.' Littera quoque locum tuetur ubi littera penultima prima positionis spiritus sit; ut in HOHN a IAHON, quod tamen Atticum haud ita antiquum esse puto; et veteres Iones, qui ex omnibus semper libentissime extrudebant, ΠΛΗΘΘHN non ΠΛΗΣΘΗΝ pro antiquiore et pleniore NAHOZOHN scripsisse. Sententiam grammaticorum, qui hunc aoristum e præterito perfecto deducunt, merito repudiavit Lennep. Lacones in omnibus pro o usurpaverunt ; atque eorum mos loquendi in sermonem communem aliquatenus, et inde in carmina Homerica irrepsisse videtur ; quamvis Dorica ista dialectus ab Achaica antiquissima maximè aliena esset. Hinc

Hinc præterperfecta AEAAEMAI, ITEITEMAI, &c. a 140N seu AHON, IITON, &c. ortum habuisse credere licet ; quæ ideo a nobis in justiora et antiquiora AEAAOMAI, ITEITEMAI, &c. redigenda erunt; nisi ubi thema in 482 vel 2 esse potuerit. Utrum Ionica 'ΕΓΕΙΡΩ, ΦΘΕΙΡΩ, ΚΤΕΙΝΩ, ΚΕΙΝΟΣ, ΒΟΥΛΗ, ΧΕΙΡ, &c. an antiquiora Eolica EΓΕΡΡΩ, ΦΘΕΡΡΩ, ΚΤΕΝΝΩ, ΚΕΝΝΟΣ, BOALA, XEPE, &c. magis Homerica sint, cum pro comperto non habeam, vulgata sollicitare nequaquam ausus sum.

cxlv. Nodum in scirpo quærit • Ballès Heracleides, cum se torquet de N finali in imperfectis contractorum ;' contractio enim išta, toŨ EE vel EEN in El, Attica est, et dialectis vetustioribus prorsus ignota ; neque N finale in tertia personia singulari alienius plusquam perfectis quam imperfectis fuit. Contractio quoque, in secunda persona passiva, ToŰ EXAI, EFAI, HAI, vel EAT in HI vel El, posterorum esse, et Homericis perinde ignota videtur. Antiquissima forma erat proculdubio EXAI; quæ, more "Ionum, ejecta consona et producta vocali HAI fiebat ; atque ejecta tantum consona EAI, et sibilo in spiritum asperum Doricè mutato EFAT, et Æolicè fortasse EFAI; cujus tamen nullum extat exemplum, quoad nobis scire contigit.

[ocr errors]

1

[ocr errors]

Lennep. Analog. Græc. L. vii. 2 Vide supra in excerpt. 3 Corinth. Ep. de Dial. Att. s. Iviii. 4 θες δε έχουσι Δωριέων τινές, ως γαρ οι 'Αργείοι, και Λάκωνες, και Παμφύλιοι, και 'Ερετρίεις, και Ωρώπιοι, ένδειαν του Σ ποιoύντες, δασείαν χαράττουσι, ταϊς επιφερομένους φωνήεσιν, ως επί του πόΙΗΣΑΙ, ΠΟΙΗ'AI, και BOYΣOA, BOYOA, καί ΜΟΥΣΙΚΑ, ΜΩΙΚΑ, Etymol. magn. in voce Erioz. VOL. VIII.

CI. JI

NO. XV. E 2

[graphic]

CXLVI. In aoristis primis et præteritis perfectis verborum in AF12 desinentium, Iones emolliebant terminationes naturales AFEA et AFKA in HA; atque "EAAFEA, "EKAFEA; AEAAFKA, KEKAFKA; &c. 'EAHAEKHA; AEAHA, KEKHA, &c. scribebant, Ita quoque "EAHKA pro "ECEKXA ab obsoleto DEKI, atque alia ejusmodi haud pauca : egregiè enim hallucinatus est clarissimus Hermannus, cum, contra sensum perinde ac rationem grammaticam, "EOHKA, "E4NKA, &c. præterita perfecta esse voluerit.' Suaviorem hanc Ionum priscorum pronunciandi consuetudinem, Homericis temporibus haud ignotam fuisse, eo patet, quod in nonnullis, ut in TEONHATA pro TEONHKOTA, KEKMHNTA pro KEKMHKOTA, &c. metri integritati necessaria est : quo præcipuě motus omnia ejusmodi retinenda esse putavi; ut IAMI, 'EDIAATO, &c. pro PIAEAI, 'EPIAEATO, &c.; quibus detrimentum litteræ alterius productione alterius compensatur : neque erat, cur doctissimus Heyne suspicaretur thema fuisse DIAHMI, priore producta, e quo aoristus EQIAATO formatus sit. Hujusmodi est quoque præteritum perfectum APHPN pro ’APAPKNE ex AP12 eflictum, quod ’AP41 scriptum fuisse in titulo vetere Minervæ Poliadis olim credebam, temerè sequutus editorem ejus Chandlerum, qui, ductu litterarum evanescente deceptus, 'APAB40TA, i. e. ápá Bowta, non striata, in 'APAPAOTĂ mutaverat ; ut, inspecto demum marmore, quod nunc in Museo Britannico asservatur, planè comperi.

CXLVII. Haud alia ratione H pro AF in participiïs verborum in AFN obtinuit; ut TIMHENE, MOIHENE, &c. pro antiquioribus TIMAFENE, NOIAFENE, &c.; quæ Homericis etiam temporibus exolevisse videntur. In futuris quoque et aoristis, quæ νulgo πείρω- έπειρα, εγείρω-ήγειρα, &c., scribuntur, το H in locum toŨ Efrecipiendum putavimus, tam constantiæ ergo, quam quod veteres ita pronunciasse videntur: nam, utrum primæ positiones antique ΠΕΙΡΩ, ΕΓΕΙΡΩ, &c., an ΠΕΡΡΩ, ΕΓΕΡΡΩ, &c., fuissent, futura et aoristi regulares IIEPEN-ENEPEA'EFEPEN "HEPEA esse debebant; e quibus, solita elisione του Σ, et productione vocalis antecedentis, ΠΗΡΩ-"ΕΠΗΡΑ, 'ErHP2-"HrHPA, &c., fieri oportebat. Præteritum perfectum, participio et verbo auxiliari 'EXA significatum, ut ETHEAE

• In grammatic.

2. Vide Aul. Gel. lib. 1. c. xvii. 3 In II. Ε. 61. το δε ΚΕΚΜΗΩΤΙ δηλον ότι 'Ιωνικόν έστι ταυτόν όν τα ΚΕΚΜΗΚΌΤΙ ánoBonny Toü K Tetov@às 'Iwyıxūs, xced XTCOIY Toio. Eustath. p. 641. 1. 2. ratione paullo diversa 'EETAKOTA, TETAKOTA, &c. e ETAN, ras, &c. formata, in *EETSTA, TEISTA, &c. contracta sunt. Eadem tamen prima syllaba in diAurtea producitur (Hymn. in Cerer: 117.): est enim futurum subjunctivi extruso. sibila et producta vocali, Ionum more solenni, pro qírowytaka

"ΕΧΕΙΣ, ΒΕΒΟΥΛΕΥΚΩΣ "ΕΧΕΙΣ, &c. ; quod Attici in deliciis habuerunt, Homericus sermo non agnoscit ; et, Atticorum venia dixerim, recentiorum magis barbariem quam veterum elegantiam sapit. In Homericis autem præterita perfecta et plusquam perfecta passiva, tertia persona plurali; quæ, postea exoleta, participiis et verbis auxiliaribus exprimebantur, haud infrequentia sunt; ut TETETXATAI, 'ETETETXATO, &c. ; quæ Atticorum et alioτum state posteriorum sermone ΤΕΤΥΓΜΕΝΟΙ ΕΙΣΙ, ΗΣΑΝ, &c., fuerint. In hac enim re grammatica antiqua locupletior fuit, ut consuetudo loquendi in omnibus splendidior, unctior, et numerosior.

ÇXLVIII. De modorum ratione et usu Homerico aliquid certi statuere aut definire perquam difficile et lubricum est, quoniam alia loquendi consuetudo in hac parte apud posteros obtinebat, ad cujus normam rhapsodi et grammatici linguam veterem flectere et convertere, quoad metrum sineret, semper studuerunt; ita ut haud

pauca mutata et corrupta esse, in re tam diu tractata et tam parum intellecta, credere liceat. Cum tamen optativus et subjunctivus de indicativo pendere quodammodo videantur, ex eo profectos esse credendum est, alterum e tempore futuro, alterum, adjecto verbo οιμάω vel ίημι ; atque inde τύπτοιμι, τύψοιμι, τύψαιμι, TuleId, &c. conficta esse. Impetum itaque vel voluntatem animi in agendo exprimere debuerat optativus ; atque sic usurpatum esse in sermone antiquo, ex Homericis constare puto. Apud tragicos, optativus, sine AN vel Ke, desiderativam, et, adjecta ista particula, potentialem significationem semper habet; antiquiores autem poetæ nullum ejusmodi discrimen agnovisse videntur.

cxlix. Subjunctivus actionem de alia actione, vel conditione aliqua, pendentem exprimit, atque ei ideo quodammodo futuram, unde in Homericis futurum indicativi locum subjunctivi sæpe usurpat; et futurorum formæ in utroque modo eædem sunt. Apud posteros discrimina subtiliora in usu subjunctivi observata sunt, poetis antiquissimis prorsus ignota ; ita ut frustra laboraverit vir 'ATTIXÓSTATOS, nec minus animi virtutibus quam ingenii elegantia æstimabilis, Burneius noster, remissiora ea et vetusta ad morositatem Atticam redigere, Attici conjunctioncm conditionalem EI indicativo et optativo tantum adhibuerunt; atque, adjecta particula dubitantis KE vel’AN, optativo et subjunctivo tantum, nusquam indicativo. In Homericis autem EI vel Al conditionem indefinitam, et KE vel 'AN dubitationem vel ácá¢=xv generaliter exprimit; et utraque, vel separatim vel conjunctim, prout sententia postulaverit, unicuique modo adhibita sunt; neque oxhuata

i Sophocl. (Ed. Tyr. 699--701. Ed. Brunck.
2 In Miltoni Poemata Græca, Lond. 1791,

« PreviousContinue »