Page images
PDF
EPUB

το Α. εφ' οίς επικρίνει ότι το Α λείπει, ίνα η ΕΣΑΤΣ 'ΕΣΤΩ. ΠΟΙΗΣΕΤΩ γαρ, η ΝΥΞΕΤΩ ουδείς λέγει· ει δε, φησι, και λείπει το Ε, ως ενεστώτα νοητέον κατά τα ΝΥΣΣΕΤΩ. εν τούτοις δε κατασείων και τους το 'ΕΤΩ, αφ' ού το ΕΣΤΩ, ΗΤΩ λέγοντας εκτάσει του Ε εις: Η; λέγει ως ουδέν εις ΤΩ λήγον προστακτικόν, έχον παρατέλευτον το Ε, μετατίθησιν αυτό είς Η· ουδείς γαρ το ΦΕΡΕΤΩ ΛΕΓΕΤΩ, ΦΕΡHΤΩ ΛΕΓΗΤΩ φησίν, ουκούν ουδέ 'ΕΤΩ, 'ΗΤΩ. ως δέ, φησι, και το ΕΤΩ ήμάρτησαν δια του Ε λεγόμενον, παράπηγμα διδάξει τόδε. πάσα μετοχή εις ΩΝ οξοτόνος το τρίτον προστακτικόν διά τού 'ΕΤΩ περαίου'ΕΛΘΩΝ ΕΛΘΕΤΩ, ΣΧΩΝ ΣΧΕΤΩ, ΣΠΩΝ ΣΠΕΤΩ, και ΜΕΤΑΣΙΠΕΤΩ. ταυτή του και από του ΕΙΠΩΝ ΕΙΠΕΤΩ ρητέον. προστακτικόν μέντοι αορίστου μετοχής άπαν ληγούσης εις Σ, ότε εις ΤΩ περαιούται επί τρίτου προσώπου, τω Η παραλήγεται. οίον ΣΦΑΓΕΙΣ ΣΦΑΓΗΤΩ, ΔΑΡΕΙΣ ΔΑΡΗΤΩ· και απο του ΘΕΙΣ ούν και ΕΙΣ, ΘΗΤΩ και 'ΗΤΩ, ου μην ΘΕΤΩ και ΕΤΩ, ένθα ήμαρτήσθαι ειπων κατά το ΘΕΤΩ και ΕΤΩ ήγουν υπαρχέτω, και το ΕΤΩ, αφ' ου σύνθετου το 'ΑΦΕΤΩ, λέγει, και ότι τινές ούτε 'ΕΤΩ φασί. προστακτικόν, ούτε απ' αυτού το 'ΗΤΩ, αλλά 'ΕΕΤΩ τρισύλλαβον από της 'ΕΩΝ μετοχής. όθεν γενέσθαι το ΕΙΤΩ εν διφθόγγων και εκείθεν 'ΗΤΩ δια του H, ως εν τη Α ραψωδία προγέγραπται.

ο δ' αυτός Ηρακλείδης της αυτής 'ΕΩΝ οξυτόνου μετοχής το ευκτικών κανονίζων, λέγει ότι, καθά της ΕΛΘΩΝ και ΕΙΠΩΝ μετοχης, ευκτικά 'ΕΛΘΟΙ και, ΕΙΠΟΙ, ούτω δε και ΣXΩN EΠIΣΧΟΙ, και 'ΕΠΙΣΠΩΝ ΠΟΤMON ΕΠΙΣΠΟΙ, ούτω και από της 'ΕΩΝ 'ΕΟΙ, ουχί ΕΙΗ. περί δε του ΕΙΗ, ού λόγος έσται τις και εν τοις μετά ταύτα, λέγει ως πάν ρήμα ευκτικόν έχουν την EI δίφθογγον παρατέλευτον, και το τέλος διά τού Η, εκ μετοχής πεποίηταν ληγούσης εις EΙΣ, ου μην είς ΩΝ· και τούτο φανερόν φησιν έκ τών Αιολικών μετοχών. Αιόλεις γαρ το ΝΟΩΝ ΝΟΟΙΗΝ, ΦΡΟΝΩΝ ΦΡΟΝOΙΗΝ, και τα όμοια τα παρ' ημίν ΦIΛEIHN λέγουσι και NOEIHN' επείδη και τας μετοχές αυτών εις ΕΙΣ προφέρoυσι, ΦΙΛΕΙΣ και ΝΟΕΙΣ λέγοντες αντί του ΦΙΛΩΝ και ΝΟΩΝ. κατά δή το όμοιον και από της ΩΝ, προτοτύπου μετοχής συζυγίας πρώτης

[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors]

των περισπωμένων, είη αν ευκτικόν το OIH, και Αιολικώς ΕΙΗ- έπει και η μετοχή EΙΣ. ούτω δε πρώτον είπων, υποθεαταβάς γράφει ούτως από του ΘΕΙΣ και ΒΛΕΙΣ γίνεται ΘΕΙΟ ευκτικών και ΒΛΕΙΟ, ού χρήσις εν Ιλιάδι: πάν δε τοιούτον ευκτικών, ήγουν εις Ο λήγον, παρα Σικέλους από των παρ' ημίν εις ΕΙΣ ληγουσών μετοχών, μεταβάλλον το 0 εις Ε, πληθυντικών ποιεί προσθέσει του Τ. ΘΕΙΟ ΘΕΙΤΕ, ΣΦΑΓΕΙΟ ΣΦΑΓΕΙΤΕ, ΒΛΗΘΕΙΟ ΒΛΗΘΕΙΤΕ. είτα είπων ότι ούτω και "Ομηρος από του ΔΙΑΚΡΙΝΘΕΙΣ και σου εκείθεν Σικελικού ΔΙΑΚΡΙΝΘΕΙΟ έφη το ΔΙΑΚΡΙΝΘΕΙΤΕ ΤΑΧΙΣΤΑ, και από της κατά Σεκέλους ΕΙΣ μετοχής και το EIO ευκτικών και το ΕΙΤΕ οίον, ποίοι Κ' ΕΙΤ' ΟΔΥΣΣΗΙ ΑΜΥΝΕΜΕΝ--- καταδέχεται και τους λέγοντας τα τοιαυτα συγκεκόφθαι· οίον, το ΔΙΑΚΡΙΝΘΕΙΤΕ έκ τού ΔΙΑΚΡΙΝΘEΙΗΤΕ, και το EITE από του EIHTE, είπών ως ου διαφερόμεθα αυτούς, ου γαρ άτοπον αυτά κατά συγκοπήν εξενηνέχθαι. Εustath. p. 1755. 1. 54.

ON 20 ' 'ETO ' ETO

ΦΕΤΟ

6. κυριολεξία δε του ΕΙΑΤΟ αντί του EKAΘHNTO έν τω ΠΕΝΤΗΚΟΣΙΟΙ Δ' ΕΝ ΕΚΑΣΤHI-έδρη δηλαδή -EIATO. ούτω και έν Ιλιάδι το ΕIΑΤΑΙ ΕΝ ΜΕΓΑΡΟΙΣ ΠΟΤΙΔΕΓΜΕΝΑΙ, ψιλώς κατά Ηρακλείδην προενεκτέον. ου γαρ κάθηνται, φησιν, αλλ' υπάρχουσιν, ήγουν εισίν. "Ιωνες γαρ τοϊς παρακειμένοις αντί ενεστώτων χρώνται· οίον, ΔΙΑΝΕΝΟΗΜΑΙ αντί του ΔΙΑΝΟΟΥΜΑΙ, και

[ocr errors]

τα όμοια.

[ocr errors][merged small][ocr errors]

πλατύνων δε Ηρακλείδης τον περί του ΕΙΑΤΑΙ λόγον, γράφει τοιαύτα. ως HXEITAI ΗΧΗΤΑΙ, ΩΙΚΕΙΤΑΙ, ούτως από της Ω πρώτης συζυγίας των περισπωμένων, παθητικού ενεστώτος τρίτον, EITAI: ού είη αν παρακείμενος ΗΤΑΙ, μεταπεσούσης κανταύθα της Ε1 διφθόγγου εις Η. πληθυντικόν δε αυτού προσθέσει του Ν αναλόγως ΗΝΤΑΙ, κατά το ΠΕΠΟΙΗΤΑΙ ΠΕΠΟΙΗΝΤΑΙ, και τα όμοια. είτα Ιωνική τιμήσει του Η εις Ε και Α, ως ΝΕΝΟΗΝΤΑΙ NΕΝΟEΑΤΑΙ, ούτω και ΗΝΤΑΙ ΕΑΤΑΙ "Ομηρος δε, κατάIαδα προσθείς το I, έφη ΕIΑΤΑΙ ΕΝ ΜΕΓΑΡΟΙΣ. είτα λέγει ότι και το δασυνόμενος και διά των αυτών στοιχείων εκφερόμενον ούτως έχει. το γάρ ΗΝΤΑΙ ήγουν κάθηνται, κατά σμήσιν της HN συλλαβής εις Ε και Α, ΕΑΤΑΙ

[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]

λέγεται· οίον, ΟΙ ΔΗ ΝΥΝ ΕΑΤΑΙ ΣΙΓΗΙ. τούτοις δε και αυτός επάγει και ότι ένιοι των Ιώνων, οίς ακολουθεί, φησι, και και τα Ναξιακά γράψας Φιλήτας είτε κάλλινος, μόνον το Η εν τοις τοιούτοις παρακειμένοις εις Ε και Α τέμνοντες το επόμενον Ν φυλάττουσι» ΓΙΕΠΟΙΕΑΝΤΑ λέγοντες και ΓΕΓΕΝΕΑΝΤΑΙ. καθά και το 'ΕΓΕΝΟΝΤΟ ΕΓΕΝΤΟ. και ο γε Ζηνόδοτος πολλάκις, φησί, παρά τω ποιητή ούτω γράφει και τα ένικα, δίχα μέντοι του Ν. το ΠΕΠΟΙΗΤΑΙ και ΝΕΝΟΗΤΑΙ, ΙΕΙΙΟΙΕΑΤΑΙ γράφων και ΝENOΕΑΤΑΙ. ή μέντοι 'Αριστάρχειος έκδοσις ουκ οίδεν "Ομηρον τηδε τη διαλέκτο χρώμενον. ει και τισιν έδοξεν ομοίως το ΙΙΕΠΟΙΗΤΑΙ ΠΕΠΟΙΕΑΤΑΙ, ούτω το ΗΤΑΙ ένικον, ήγουν κάθηται, γενέσθαι ΕΑΤΑΙ, και λειφθήναι Βοιωτικώς αντί πληθυντικού του ΗΝΤΑΙ ΕΑΤΑΙ εν τω οι ΔΗ ΝΥΝ ΕΑΤΑΙ ΣΙΓΗΙ, και δη απορροπίζει ο Ηρακλείδης είπών ουδέποτε τον "Ομηρον ενίκοις χρήσθαι ρήμασι αντί πληθυντικών, καθάπερ ενίοις Βοιωτών έδοξεν. Εustath. p. 1885. 1. 43.

7. οι καθ' Ηρακλείδην τα τρίτα των οριστικών περισπωμένων της πρώτης συζυγίας και των βαρυτόνων δε ρημάτων κατά το ένικον εις την ΣΙ συλλαβην περαιούσι, του Η παραλήγοντος· το γαρ ΦΙΛΕΙ και ΝΟΕΙ, και ΛΕΓΕΙ, καιΦΕΡΕΙ, ΦΙΛΗΣΙ, φησί, και ΝΟΗΣΙ, και ΛΕΓΗΣΙ, και ΦΕΡΗΣΙ. τοιούτον δε και το ΛΑΜΠΡΟΝ ΠΑΜΦΑΙΝΗΣΊπαρ' Ομήρω άπαξ, φησί, χρησαμένω τη διαλέκτω επί τούτου, καλείται δε και το σχήμα Ιβυκείον υπό των γραμματικών. δια τον μελοποιόν δηλαδή "Ίβυκον φιληδήσαντα τοιαύτη γλώσση ειδή, φησι, και το Ω, τούτ' έστιν το υπάρχω πρώτης εστί σύζυγίας, κατά το ΦΙΛΩ, και εστι τρίτον αυτού EI, Δωριζόμενον κατά Ρηγίνους γένοιτ' αν ομοίως εκ τούτου ΗΣΙΝ και ενεστώς. Ιστέον δε ότι ου περί τρίτων ανθυποτάκτων εστιν δ-λόγος, οποίον το ΛΑΒΗ, ΛΑΧΗ: εξ ών ΛΑΒΗΣΙ, ΛΑΧΗ ΣΙ αυτά γαρ και όσα τοιαυτα ου Ρηγίνων, εισίν αλλά Ιώνων. Εustath. p. 1576. 1. 57.

8. το δε ΑΕΛAKTIA έχει μέν οριστικών παρακείμενον και διά του Η. ΛΕΛHKE γαρ ώς το ΔΑΙΜΟΝΙΗ ΤΙ

ΛΕΛΗΚΑΣ. -Ιωνικώς δε η λέξις τω Α προπαραλήγεται, - συσταλέντος του Η. Δοριείς μεν γαρ το Η εις Α μακρόν τρέπουσιν· οίον ΔΗΜΟΣ ΔΑΜΟΣ, ΜΗΝ ΜΑΝ. Ιωνες

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

δε εις βραχύ καταστρέφουσιν· οίον ΛΕΛΗΚΥΙΑ ΛΕΛΑΚΥΙΑ, ΜΕΜΗΚΥΙΑ MEMAKYIA, ούτως 'Αφθόνιος.

Ηρακλείδης δε, εν οίς λέγει το ΔΑΚΝΩ Δωρίδα και Ιάδι πεποιήσθαι διαλέκτων, Δοριείς μέν γάρ, φησιν, εντιθέασι το Yτο Ν· ΘΥΩ ΘΥΝΩ, ΔΥΩ ΔΥΝΩ, "Ιωνες δε βραχύνουσι το Η διά του Α. επάγει ούτω ΜΕΣΗΜΒΡΙΑ ΜΕΣΑΜΒΡΙΑ, ΠΗΡΗ ΠΑΡΗ, ΛΕΛHKYLA ΛΕΛΑΚΙΑ, ΜΕΜΗΚΥΙΑ MEMAKYIA, συλλαβών ούτω και αυτός το 'Αφθονία. Εustath. p. 1714. Ι. 49.

9. παρακειμένου ενός πολλοί ενεστώτες εύρηντάι» ενός δε αυθις ενεστώτος παρακείμενοι πολλοί, ως οίον επί του ΦΙΛΩ και ΓΗΘΩ· εφ' ών είς μέν παρακείμενος ολόκληρος ΙΙΕΦΙΛΗΚΑ, ΓΕΓΕΘΗΚΑ. δεύτερος δε ΓΕΓΗΘΑ, ΙΙΕΦΙΛΑτρίτος, παρ' "Ιωσι δίχα του K, ΠΕΦΙΛΗΑ, ΓΕΓΕΘΗΑοίς, φησι, και "Ομηρος χρήσθαι είωθεν εφ' ετέρων ρημάτων. ως ότε εκ του TETYXHKA TETYXHA λέγει, ΔΙΑΙΡΟ ΣΙΟΝ ΤΕΤΥΧΗΩΣ. τέταρτος δέ, φησι, παρακείμενος του ΦΙΛΩ ΠΕΦIΛΕIΑ: προς ον "Ομηρος έγραψε το ΝΕΚΥΩΝ ΚΑΤΑΤΕΘΝΕΙΩΤΩΝ εκ του ΤΕΘΝΕΙΑ παρακειμένου. πέμπτος παρακείμενος εκ του ΠΕΦIΛEIA 6 ΠΕΦΙΛΕΑ δίχα του 1 ου προς ακολουθίαν το ΕΣΤΕΟΤ' ΕΙΝ ΑΊΔΑΟ, από της ΕΣΤΕΩΣ, φησί, μετοχής του ΣΤΩ ρήματος: πολλάκις δέ, φησιν, απαλλάττουσι και έκτην διαφοράν παρακειμένων εκ του Ε εις το Α. το γούν ΕΣΤΕΑ ΕΣΤΑΑ λέγουσιν· αφ' ου μετοχή ΕΣΤΑΩΣ. τούτο δέ, φησιν, η μετάπτωσις έστι του Ε εις Α 'Ιωνικώς, ή του Η εις Α. κατά δε τo ΕΣΤΑΑ -ΕΣΤ4ΩΣ γίνεται και ΔΕΔΑΩΣ εκ παρακειμένου του ΔΕΔΑΑ. ούτω δε και ΒΕΒΑΩΣ, ΜΕΜΑΩΣ, ΓΕΓΑΩΣ, και άλλα. εν τούτοις δε και αυτος Ηρακλείδης και το ΠΕΠΑΘΥΙΑ διασαφών, όπερ εν τοις εξής που κείται παρ' Ομήρω, λέγει και ότι τα υποτακτικά, ών αι μετοχαι εις ΜΩΝ οξυτόνοι, οίον ΤΥΧΩ-ΤΥΧΩΝ, ΕΥΡΩ ΕΥΡΩΝ, ομοίως τους περισπωμένους οριστικούς κατά τον περικείμενον κλίνονται: οίον ΤΕΤΥΧΗΚΑ ΕΥΡΗΚΑ· εξ ων μετοχαι ΤΕΤΥΧΗΚΩΣ, ΕΥΡΗΚΩΣ. ουκούν και του ΙΠΑΘΩ-ΠΑΘΩΝ κλίσις ομοία ΠΕΠΑΘΗΚΑ ΙΙΕΙΠΑΘΗΚΩΣ, θήλυκος ΠΕΠΑΘΥΙΑ. ώσπερ δέ ΛΕΛΗΚΗΚΩΣ ΛΕΛΗΚΩΣ, ΓΕΓΗΘΗΚΩΣ ΓΕΓΗΘΩΣ 'Ιωνική συγκοπή, ούτω και ΠΕΠΑΘΗΚΩΣ ΠΕΙΠΑΘΩΣ, ο θήλυκον ΠΕΠΑΘΥΙΑ.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

σημειώσαι δ' εν τοις προειρημένους το εν φώνη μόνη και μη εν γραφή και δήλοι παρακείμενον φωνούμενον μεν ακολουβία κλίσεως και νοήσει μόνη, μη γραφόμενον δε, ως άχρηστον δηλαδή και ανέξοιστον, ως Ηρακλείδης φησίν. Εustath. p. 1700. Ι. 31-51.

10. πρώτα μέν ιστέον ότι το ΓΙΝΩΣΚΟΝ ημαρτήσθαι δοκεί μη γραφομενον ΓΙΓΝΩΣΚΟΝ εν δυσί Γ, ως Ηρακλείδης βούλεται. λέγει γαρ εκείνος ότι, ώσπερ ΤΕΛΩ ΤΕΛΙΣΚΩ Ιωνικώς διά του και παραληγομένου το Σ και το 1, ομοίως και ΘΟΡΩ ΘΟΡΙΣΚΩ, και ΜΟΛΩ ΜΟΛΙΣΚΩ, ούτω και ΝΟΩ ΝΟΙΣΚΩ.

εκ τούτων, κατά κράσιν, ΘΡΩΣΚΩ, BΛΩΣΚΩ, ΝΩΣΚΩ, και Αιολικώς ΓΝΩΣΚΩ- Αιόλεις γάρ, φησι, το ΝΟΩ, ΓΝΩ φασίν, όθεν και το ΑΜΦΙΓΝΟΕΙΝ, ήγουν διχονοεϊν. και η ΞΥΓΓΝΟΙΑ, και το 'ΑΓΝΟΕΙΝ, και η ΑΓΝΟΙΑ, εφ' οίς παραδούς και Ηρακλείδης, ως προστιθέασι το Γ' τοίς λεξέoις και οι 'Ηπειρώται, ως και άλλαχού ερρέθη, τον ΔΟΥΠΟΝ ΓΔΟΥΠΟΝ λέγοντες· όθεν και 'ΕΡΙΓΔΟΥΠΟΣ ΠΟΣΙΣ ΗΡΗΣ. ένθα μνηστέον και του 'ΕΠΙ ΔΕΓΔΟΥΠΗΣΑΝ ΑΘΗΝΑΙΙΓ TE ΚΑΙ ΗΡΗπροσθείς δ' είπεις και ότι από του ΝΕΦΟΣ, ΝΟΦΟΣ, και ΓΝΟΦΩΣ Αιολικών, ο άλλως ΔΝΟΦΟΣ και ότι και εν τη Ιλιάδι ΓENTO, ήγουν είλετο, έξωθεν έχει το Γ' και ως η ΓΝΩΜΗ, πλεονάζει και αυτή το Γ, γενομένη δηλαδή εκ του ΝΟΩ ΝΟΗΣΩ, Δωρικώς μέν ΝΩΜΗ, Αιολικώς δε ΓΝΩΜΗ, διδάσκει ως *Ιωνες, ότ' αν αναδιπλώσει ρήματα, το αυτο αρκτικών ποιούνται πρώτης και δευτέρας συλλαβής, ΛΑΒΕΣΘΑΙ ΛΕΛΑΒΕΣΘΑΙ, ΚΑΜΩ ΚΕΚΑΜΩ, 1ΙΘΕΣΘΑΙ ΙΕΙΙΙΘΕΣ ΘΑΙ, ΔΑΣΚΩ ΔΙΔΑΣΚΩ, TΥΣΚΩ ΤΙΤΥΣΚΩ, χωρίς ει μη μέλλοι δύο δασέα κείσεσθαι παράλληλα,

τοίνυν, φησί, του ΝΟΥΣΚΩ, συνηρημένου, ως είρηται, εις το ΝΩΣΚΩ, είη αν επ' αυτού 'Ιωνική αναδίπλωσις ΝΙΝΩΣΚΩ δια των δύο Ν, του δε ΓΝΩΣΚΩ 'Ηπειρωτική ΓΙΓΝΩΣΚΩ δια των δύο Γ' ως είναι, τώ λόγω τούτω, ήμαρτήμενον το ΓΙΝΩΣΚΩ δια μόνου του κατ' αρχήν Γ. ει δε τούτο τοιούτον, καθ' Ηρακλείδην, πταίοιτο αν ομοίως και το ΓΙΝΕΣΘΑΙ και τα κατ' αυτό πάντα οίς, οι μεν παλαιοί, εν δυσί Γ, έχρώντο, ΓΙΓΝΟΜΑΙ λέγοντες και ΓΙΓΝΟΜΕΝΟΣ'' ούτω και τα άλλα, οι δε ύστερον, ώσει και φειδόμενοι γραφικού μέλανος, το δεύτερον Γπαρέλειψαν.

« PreviousContinue »