Page images
PDF
EPUB

πολύ μεν αίμα πολύ δε δάκρυνον επί δε κρατί χέρας έθηκε»
έχε' επ' άχισιν έβαλ'.

όνυχι δ' απαλόκροα

45 άλεσαν ματάρες τε παίδας,

γένυν έδευσε φονίαις τε πλαγείς. στε: έ.

αντιστρ. ε. και μάκας Αρκαδίας ποτέ παρθένε άντε ποτ' "Αρτεμις εξεχορεύσατο Καλλιστοί (Διός & λεχέων επί κρυσοκέρωτ' έλαφον κούραν Μέριβας) τετραβάμoσι γυίοις, όμματα πος Τιτανίδα καλλοσύνας ένεκ” λάβρα, σχημα λειαίνης 50 έν μόρφα λαχνηγοί

57 ως πολύ ματρός εμας έλα

ων θήρων: το δεμόν δέμας χες πλέον έξαλλάξασ':

ώλεσε Πέργαμα Δαρδάνι' έπαθες έχε' άλυπος.

όλομένους τ' 'Αχαιούς. V. 4. Abpw displicet, ne quid gravius dicam, iterata vox. Reposui ακοών: dicitur ακοών εντός ut απ' ούατος in sensu contrario apud Ηomerum '

Ιλ. Χ. 454. quod exponit Ηesych. per μακράν της ακοής. V. 13. Vulgo ή νέκυσι; addidi , et delevi gl. χθονίαν: mox reposui λάχαν vice τυχαν : cf. S. C. Τh. 920. τάφων-λάχαι. V. 18. Αld. δονακι χορον. MSS. χλώρον. Ipse syllabas conjunxi: cf. Ιph. Α. 179. Ευρώτα δονακοτρόφου et Iph. Τ. 400. δονακόχλοια Ευρώταν. V. 19. Vulgo βάξις jde : at de quo rumore hic loquitur Helena, nihil pro certo adhuc de Menelao audiverat. Ρro HΔΕ dedi ΗΛΘΕ : cf. supr. 229. έρχεται βάξις : et Soph. Αj. 998. Βάξις-διήλθε. Ιbid. τι τάδ' ασύνετα. Ηec neque metrum nec sententia patitur. V. 23. Reiskio debetur αιμορρύτου vice λαιμορρύτου. V. 25. Vulgatum πελάσω nemo intellexit. Scaliger. ελάσω, Musgravius περάσω. “Ipse τελέσω. Dicitur quis θύμα vel θυσίαν τελεϊν. V. 27. Ιta MS. E. mox edit. Basil. αοιδόν : unde, viam praemonente Scaligero, reposui συριγγαοιδόν: Similis fere com. posita vox apud Ηesychium Φιλιδα-σύριγγα olim fortasse scripta Φιλωδασύριγκτα quod Panis est cognomen vel pastoris cujusvis. Αld. το τι συρίγγ αοιδαί. V. 35. Vice έτεκε metrium poscit έδωκε. V. 37. Vulgo έχεά τ' άχεσιν δάκρυα δάκρυσιν. Voces ultimas resecui; abundant enim tam ob metrum tam ob δάκρυ modo dictum : mox έβαλ' est Jacobsii emendatio vice inaß'. : dein éébec huc male adhærens retraxi ad ν. 53. et e πάθεα άχια λύπης erui έπαθες άχε' άλνπος. Ad Iocum ultimum accedo, nempe v. 633 et 599.

αντιστρ. ά. ΕΛ. έλαβον ασμένα πόσιν έμον φίλιον ΕΛ. τα πάρος ούκετιστένομεν ουδ' αλέγο, περιπετάσασα χέρα

πόσιν έχομεν· δν έμενον 7 φίλαν ένα μακρύ φλογί φαεσφόρο. έμενον εκ Τροίας σολνετη μολεϊνΜΕ. κάγώ σε πολλούς δ' εν μέσω λό ΜΕ. έχεις έχω σε τ'. ηλίους δε μυρίους

γους έχουν, ουκ οίδ' οποίου πρώτον άρξομαι μόγις διελθών ήσθόμην τάδ' εκ θεού. τα νύν.

αντιστρ. β'. ΕΛ. γέγηθα: κρατι δ'

περί γυία χείρας ορθίους εθείρας αναπτέρω

έβαλον, ηδόναν ως λάβω, σόστως κα και δάκρυ σταλάσσω.

ώ φιλτάτη πρόσοψις. 16

αντιστρ. γ. ΜΕ. ουδ' εμέμφθην· έχω

εκ δόμων νοσφισαν τα του Διός τι λέκτρα και Λήδας» θεοίσέμών προς συμφόραδ' άλλα,

στρ. ά.

[ocr errors]

11

στρ. γ.

αν υπό λαμπάδων κόροι

θεός ελαύνει τάσδε κρείσ 24 λεύκιπποι συνομαίμονες

21 σω το κακόν δ', άγαθον χρόνιάλβισαν, άλβισαν το πρόσθεν.

ον, σε τι κάμε πάλιν συνήγιν· ΕΛ. τί φώ, τίς αν τάδ' ήλπισεν βροτών ποτε ;

27

[ocr errors]

αντιστρ. 8.

στρ. ε.

[ocr errors][ocr errors]

στρ. ε'.

αλλ' όμως αναίμαν τύχας 28 αδόκητόν σ' έχω πρός στέρνοις· 31 ΜΕ. όναιο δητα ταύτα δη ξυνεύχομαι

ΜΕ. κάγώ σε την δοκούσαν Ίδαίαν πόλιν ΕΛ. εμε δάκρυα χάριν έχει πλέον και μολεϊν Ιλίου τ' ουλομένους πύρλύπας.

γους.

αντιστρ. έ. προς θεών», δόμων πώς των εμών ΜΕ. όμως δε λέξoν ήδυ του μόχθων απεστάλης και

κλύειν
Ελ. ε, ε, πικράς ές αρχάς βαίνεις ΕΛ. ποτομένας κώπας, γάμων

* Ε, πικράν δ' έρευνάς φάτιν: 36 πετομένου δ' έρωτος αδόκων- 41 ΜΕ. λέγ, ώς άκουστα πάντα δώρα δαι ΜΕ. τις γαρ σε δαίμων και πότμος συλά μόνων:

πάτρος: ΕΛ. λόγον απέπτυσ’ οίον οίον άσομαι" ΕΛ. ουκ επί λέκτρα βαρβάρου νεανία.

αντιστρ. ε'. ο Διός, ο πόσι,

κάτιδάκρυσ' εγώ σαϊς μ' επέλασε Νείλω 45 και βλέφαρον υγραίνωΜΕ. θαύμαστα του πέμψαντος οίδα νύν ΜΕ. δυοϊν γαρ όντοιν ουχ ο μεν τλήδόλους.

μων 3' και δ' ού. ΕΛ. άλοχος & Διός ώλεσεν μ' - ΕΛ. δάκρυσιν· ώμοι έμών δεινών: 55 ΜΕ. Ηρα τί μοι χρήζουσα προσθείναι ΜΕ. τί δ' εις κρίσιν βούτα σ' έθηκ κακόν.;

Ηρα κακώς. ΕΛ. φεύ λούτρων και κρηνών: ένα θεαι, ΕΛ. ώς τλάμων αφέλoιτο Πάρις κ', μορφας ένθ' έμελες

και γ' επένευσε Κύπρις, κρίσις, έφαιδρύναντο. 51 επέλασώδ' Αιγύπτω

αντιστρ. ζ. ΜΕ. είτ' αντέδωκ' είδωλον, ως σέθεν ΜΕ. οίμοι θυγάτρος δ' έστιν Ερμιόνης: κλύν;

βίος: ΕΛ. τα δε κατά μέλαθρα

61 ΕΛ. άγαμος άτεκνος, σάθε ώ: ΜΕ. τί φής και

πόσι, καταστένει:

68 ΕΛ. ούκ έστι μήτης: αγχόνειον γας ΜΕ. ώ πάν κατάκρας δώμ' εμόν πέρβρόχον

σας Πάρις, δι' εμάν κατεδήσατο δύσλογον αισχ τάδε και σε διώλεσε, μυρίαδας

και χαλκεόπλων Δαναών. ΕΛ. εμε δε πα

επωδός. τρίδος από κακόποτμον ωραν

74 έβαλεν ο Θεός, από πέλεος από σέθε» ότε μέλαθρα λέχεα τ' έλιπον ού λιπουσ επ' αισχρούς γάμους.

στρ. ζ'.

ύναν άγαμόν τε γάμων.

[ocr errors]
[ocr errors]

V. 1. Ρro φίλαι dedi φίλιον ; alioqui Helena Chorum allocuta esset, cui nullus esse debet locus in dialogis hujusmodi. V. 10. Vulgo τα της θεού: Reddit Musgravius Dee fraudes sensi. At nondum Menelaus quidquam de Junonis fraude suspicatus est. V. 15. E cócu ω erui πόσεως. V. 27. Ηic versus poni debuisset ad initium strophic vy, modo extitisset versus antitheticus. Mihi quidem suppositus esse videtur. V. 30. Vulgo χαρμόναν πλέον έχει χάριτος. At gl. χαρμόναν indicat χάριτος in χάριν esse mutandum: quod metrum adfirmat. V. 33. Ε τεμελέους erui τ' ουλομένους : quod perpetuum est Troja epitheton : cf. Troad. 1083. τας πόλεως oύλoμένας. V. 38. In έσοίσομαι prepositio ex oις oritur: at οι est prava scriptura pro α: vid. Porson. ad Med. 44. V. 41. Αld. άθλίων ΜS. αδίκων: Ipse αδόκων. Εadem var. lect. in Troas. 800. V. 46. Εχω δεινοί λόγοι erui οίδα δόλους mox τίνων--κακών in τι μοι-κακόν mutavi. V. 50. Vulgo "Ώμοι έμών δεινών λούτρων και κρηνών ένα θεαι μορφών εφαίδρυναν ένθεν έμoλε κρίσις. Nobiscum stat ipse Noster in Androm. 283. Τα δ' (scil. Θεαί) έπει υλοκόμων κάπος ήλθον Ουραν πιδάκων ένιψαντ' Αίγλαντα σώματ' εν ροαίς (ubi MSS. duo ένιψαν.) et in Iph. Α. 177. "Οτ' επί κρηναίαισι δρόσους “Ηρα Παλλάδι τ' έριν έκρινεν Μορφάς αν Κύπρις έσχεν. Quod ad voces ώμοι έμών δεινών illas rejeci ad v infr. 55. V. 56. E coi Twidd erui Boútov : Sæpe audit Paris ab Euripide Bourns i vid. Beck. Ind. : mox xaxas dedi pro κακών. V. 57. Redde αφέλoιτο αmittet: et cf. Troad. 494. V.63. Abundat δύσγαμον ob proximum illud γάμον άγαμος: dedi δύσλογον. V. 74. 'Αραν restitui vice αμαίαν. Audit Helena άρα vel έρινούς vel ata. locis ad Troad. 902. citatis adde Æschyl. Agam. 758. Virgil. En. ΙΙ. 573. Orest. 19. τήν θεοίς στυγουμένην-Ελένην.

Duo jan brevissima restant Carmina numeris suis in præsenti restituenda. Nam Hippolyti carmina proferentur in censura nostra editionis, quam Monkius denuo procuravit. Alterum exstat in Suppl. 834.

αντιστρ. γ'. ΑΔ. πικρούς έγημας γάμους:

ΑΔ. κατά με πέδον γας έλοι χο. πικράν δε Φοίβου φάτιν

ΧΟ. διά με θύελλα σπάσαι
εσείδες" ήλθ' οιδιπό-

πυρός σε φλoγμός Διός
δα πολύπονος 'Εριννύς:
4 εν κάρα πέσοιτο.

8

αντιστρ. 8. ΑΔ. 7δετε κακών πέλαγος ιω

κατά μέν όνυξιν ήλoκίστέκνου τάλαιναι ματέρες:

μεθ' άμφί δε σπoδόν κάρα ΧΟ. βαρέως τεκούσαις εν λέγεις. 11 σωμοί τε δικούσαι κεχόμεθα.

V. 4. Vulgo πολύστoνος. . Dedi πολύπονος. Eadem var. lect. in Orest. 1009. V. 11. Voces βαρέως τεκούσαις ευ λέγεις efinxi e βάρος τους τεκούσι δ' ου λέγεις que locum non suum habent in Antistropha β'. ubi legi debet. ΑΔ. έχεις έχεις πημάτων άλις. xo. αι αϊ. ΑΔ. αλάτι μου quibus respondent" ΑΔ. Ιω ίω των εμών κακών. xo. αι αι επάθομεν 3. Ρostremum denique Carmen est Electr. 585 et sqq.

στε. "Εμολις έμολις ώ χρόνιος αμέρα. άνεχε χέρας έχει λόγον, ια φίλα, *Ελαμψ εμφανή πόλει πυρσον, δς λιτάς τ' είς θεούς τύχα συν τυχε

στρ. γ.

στρ. 8.

αντιστε.

TIS

παλαία φύγα πατρώων από .

κασίγνητον εμβατεύσαι πόλιν δωμάτων τάλας άλαίνων έβα

αμετέραν άγει νικών θεός. . V. 2. Vulgo ratínopelas identices. Sed gl. est xariduğues, Omnibus tandem Monostrophis, quotquot reperiri possunt inter relliquias Æschyli, Sophoclis et Euripidis, in Antistrophorum for, mam redactis, eant nunc homines åpe:tqos, et, per me quidem licet, si possint, tenebras obducere ; luce etenim veritatis, quam inepta sit eorum ratio, patet evidentissime. Etona, Dabam Jun. Kalend. A. D. 1813.

Manuscripts CLASSICAL, BIBLICAL, AND BIBLICO

ORIENTAL.-No. II. We have made arrangements for collecting an account of All Manuscripts on the foregoing departments of Literature, which at present exist in the various PubLIC LIBRARIES in GREAT BRITAIN. We shall continue them in each Number till finished, when an INDEX shall be given of the whole. We shall then collect an account of the Manuscripts in the Royal and IMPERIAL LIBRARIES on the Continent. All communications from our Friends will be of assistance to our undertaking.

BRITISH MUSEUM. No. II.

BIBLIOTHECA MSS. REGIA.

Codices Wanuscripti Biblici Latini,

The Latin Biblical MSS. in the Royal Collection are very numerous, but as the larger portion of them are of no older date than the 14th or 15th century, and these interlineated with the miserable theological glosses of the times, and of no authority for

a few only of the more ancient or curious of these MSS. will be here considered worthy of notice.

critical purposes,

7. Sanctz Pauli Epistola. Sec. XI. [1 A. XVI.]

8. Codex Evangeliorum. Sec. IX. [1 A. XVIII.]

Obss. The following note written in ancient Saxon characters appears at the beginning of this MS. “ Hunc Codicem Athelstan Rex devota mente Dorobernensi tribuit Ecclesiæ.” And at the end there is written in a hand about 500

years

old, “ De claustro Cantuario.” The word cata instead of secundum is herein frequently used. E. g. “explicit Evangelium cata Marcum.” 9. Solomonis Proverbia, Ecclesiastes, Cantica, cum Prologis et

Sapientia. Sec. XIII. [1 B. IV.] Obss. This Anathema, not uncommon in ancient MSS. is inscribed in the beginning, “ Liber De Claustro Roffensi per Johannem Priorem ; quem qui inde alienaverit, alienatum celaverit, vel hunc titulum fraudulenter deleverit, Anathema sit. Amen." 10. Quatuor Evangelia cum Præfationibus et Eusebii Canoni

bus. Sec. VIII. [i B. VII.] Obss. W en in Saxon characters. 11. Biblia Latina. Sec. XIII. [1 B. VIII.] 12. Biblia Latina. Sec. XIII. [1 B. X.] 13. Evangelia IV. Sec. XII. [1 B. XI.] ] 14. Biblia Latina; cum interpretatione Nominum Hebraicorum

alphabetica. Sec. XIII. [1 B. XII.] Obss. The name of the transcriber and the date of the transcript is thus noticed at the end of the volume. “ Hunc librum scripsit Willielmus de Hales, Magistro Thome de la Wile, quem vocavit Magister Radulphus de Hehham tunc Cancellarius Sarum : quibus Deus in hoc Sæculo et in futuro propicietur. Amen. Factus fuit Liber anno 1954. ab incarnatione Domini.15. Quatuor Evangelia, cum Eusebii Canonibus et præfationibus

usitatis. Sec. XI. [1 D. III.] 16. Evangelia 1V. cum Prologis usitatis et sine Canonibus.

Sec. XI. [1 D. IX.] Obss. This MS. is remarkable for having in it the signature of King Canute; With a Charter, in Saxon, confirming the Privileges of the Church. The last leaf of St. John's Gospel is wanting. 17. S. Luca et S. Johannis Evangelia. S. Pauli et Catholicæ

Epistolæ. Sec. XVI. [1 E. V.] Obss. This MS. contains the versions of St. Jerome and Erasmus in parallel columns. It is a very tall volume exquisitely written by Peter Meghen (an eminent scribe of the XVIth Century) for the celebrated Dean Colet, as appears by the following inscription in the transcriber's hand at the end of the Gospel of St. John. “ Summe et individue Trinitati, Patri et Filio et Spiritui Sancto, sit Laus et Gratiarum actio : Dulcissime quoque Virgini Marie Dei Filii Genetrici, cum totius celestis Curie exercitu: quorum adjutorio opus hoc duorum Evangeliorum, Luce videlicet et Johannis, conscriptum est; jussu et impensis reverendi domini et venerabilis viri D. Johannis Colett, Ecclesiæ Cathedralis Divi Pauli Londini Decani, sacre quoque Theologie Professoris, pie memorie egregii Viri Henrici Colett militis, opulentissime civitatis Londini quondam Senatoris, ejusdemque lis Consulis, filii; arte vero ac industria Petri Meghen Monaculi, Theutonis,

« PreviousContinue »