Page images
PDF
EPUB

Nonium, Rutro caput displanavit, imitatus est Pherecydem, qui dixerat, gw rewnia raicas ámixtsive : significat et hostorium, quod Gr. forævòn, Lucillius,

Frumentarius est, modium secum atque rutellum

Unum adfert: ruere enim est modio cumulum adæquare, Cic. Att. L. 16. De laudibus Dolabellæ deruam cumulum, Plautus, Æris acervos ruit, étudeergei sc.: Horatius idem intellexit, Ut metiretur nummos, i, e, etiamsi modiis metiretur et rueret acervos nummorum ; est enim proverbium, ágyógiou pusdiyevou á rouergsīv, Xenoph. ‘Enam. y." Conjectanea in Varr. De 1. L., Amst. 1623, p. 58.

E. H. BARKER. Hatton, July 10, 1813.

IN

NOTICE OF NISSENÍ “ CURA NOVISSIMÆ CICERONIS Tusc.

QUEST.” containing Remarks on the Use of an Indic. and Subjunct. Mood after Sunt-gui, and in SecoNDARY ENUNCIATIONS.

H. F. Nisseni Curæ Novissimæ in M. T. Ciceronis Tusculanas Quæstiones, Altona, 1792. 12mo. pp. 120.

We shall cite the opening of the preface to this excellent little book of verbal criticism, which acquaints us with another publication by H. F. Nissenus, which we have not yet seen :

“Quæ anno superiori Animadversiones in Ciceronis De Finibus Bonorum et Malorum Libros a me editæ sunt, illæ si cui non omnino displicuerint, ei spero, ut etiam hæ, quibus ejusdem Tusculana Quæstiones illustrantur, non nimis improbentur, fore; in his enim scribendis, quod iuprimis in illis reprehendi videbam, diligentissime prospexi, ne committerem : nam primum, quantum per ætatem et ingenium licebat, cavi, ne, quæ facilià essent ad intelligendum, mihi potius, quam aliis exposuisse viderer ; deinde, præter Ernestii notas, viri cujusdam longe celeberrimi humanitate, alia nactus interpretationis subsidia, eo majorem curam adhibui, ut ea, quæ a vv. dd. satis explicata viderentur, ne frustra repeterem: quippe Davisium, Bentleium, Buherium, Ernestium, Schellerum duces ita secutus sum, ut, si, quod illis probatum esset, verum videretur, id omnino omitterem; sin prior aliquis interpres recti quid attulisse videretur, a sequentibus tamen desertus esset, id laudarem et defenderem.”

The following perspicuous rules and sensible remarks upon the use of a conjunctive, or indicative mood after sunt--qui, and

what mood is to be assigned to the cerb in secondary enunciations, which also form a part of the preface, deserve the attention of the stud nt, and will, as we hope, be some guide to him in the structure of his Latinity :

“ Hoc loco quædam e re grammatica linguae latinæ adjicere baud alienuin videtur. Tirones, cum ad Latine scribendum accedereut, in re nulla vidi anxiores, quam quod dubitarent, ubi conjunctivus modus adbibendus esset : ipsos etiani doctos in ea re vidi dissentientes : inprimis duo in disceptationem venire solent, quorum alterum est, utrum post sunt cet. qui, conjunctivus modus poni debeat, an indicativus admitti possit ; altero loco quæritur, quam legem in enunciationibus secundariis modus verbi sequatur: ac de primo quidem cum præ ceteris Eroestius conjunctivum ponendum docuisset, ad eamque legem multa priscorum scriptorum loca correxisset, acerrimus ei adversarius Schellerus exortus est, qui et aliis locis, et in Obss. ad priscos Scrip. tores quosdam, non proprio solum loco p. 9., sed multis aliis hujus libri locis Ernestio oblocutus est. Cogitanti mibi quidem de ea re verisimillima hæc videbantur: 1. Lex ea, e qua vel conjunctivus, vel indicativus poni debeat, non petenda est a vi aliqua, quæ illi formula', sunt cet. qui, inhæreat, sed ab isu loquendi; ut enim tale quid Romanis ei formulæ inesse visum sit, id tractus tamen , temporis sic delevit, ut jam erui nequeat: 2. Quod si itaque usus loquendi eam rem decernere debet, omnino patet, apud optimos quosvis scriptores in iis libris, in quibus præter res tractatas ipsius orationis magnam rationem habuerint, post sunt cet. qui longe sæpissime conjunctivum legi: 3. Nam ipsorum scriptorum, si elegantiam orationis spectes, magnum discrimen est: Ernestins, cum poetas post eam formulam indicativuni sæpenupiero posuisse vidisset, quod iis, inquit, licuit, non idem aliis. in sermone ; neque id injuria : nam uti in sermone, sic in poematis licentia major minorre est ; præsertim odis, epistolis poeticis non invidemus paulo majorem licentiam : nostratibus quidem poetis, et distractiones vocum et contractiones, et inversiones orationis coudonantur : aliquid etiam regulis prosodicis concedendum videtur: in Ciceronis autem libris rhetoricis elegantiæ orationis eminent, in quibus ut eloquentiæ præcepta traduntur, ita summam orationi curam udhibitam esse, pro-. babile est: sequuninr orationes, in quibus ferventi dicentis animo aliquid impertiendum: longo eas intervallo sequuntur scripta philosophica, quae propter rerum tractatarum gravitatem et ipsorum formam, non tantam verborum diligentiam experiebantur: postremo loco epistolæ sunt: 4. Fabularum scriptores v. c. Plautus, Terentius, sæpe indicativo in tali causa utuntur : sed horum sponte patet, nullam hic vim esse, qui et negligentiam quotidiani sermonis ament, et homines plebeios colloquentes faciant : si fabularum scriptores regularum grammaticarum exceptiones darent, quot et quam certæ regulæ vacillarent! 5. Regula, post sunt cet. qui conjunctivum ponendum esse, Romanis non tam definita fuisse videtur, quam aliæ, v. c. ut, dass secum habere conjunctivum: neque id mirum in lingua videtur, dunk ea in ore bominum versatur : cam, quemadmodum anacolutlra serma

nis, qui linguam aliquam didicerunt, ut qui acriori animo regulas sermonis observant, ii facilius cavent, quam qui a pueris ei linguæ assuefacti sunt, sic etiam hoc loco judicandum est: 6. Jam vero, cum lingua Latina e vita communi in scripta sola migraverit, regnla certa esse videtur, post sunt cet. qui conjunctivum ponendum esse, nisi exceptio iis casibus detur, quos supra pominavi: 7. Certe quam Schellerus legem proposuit, indicativum poni debere, ubi affirmative loquantur, conjunctivum, ubi dubitanter, die da glauben cet. möchten, könnten, ea non satis firma videtur: nimis multa priscorum scriptoruin loca obloquuntur, e quibus instar omnium Cic. De Nat. Deor. 1, 2, 3. Sunt enim philosophi, et fuerunt, qui omnino nullam habere censerent humanarum rerum procurationem deos. De altero, quod proposui, vulgo præcipiunt, in secundariis enunciationibus, si oratio obliqua sit, conjunctivum ponendum esse: sed pressius et subtilius hoc dicendum est ; tota enim res pendet ab animo scribentis : etsi vero secundariæ enunciationes cum primariis cohærent, sejungi tamen ab iis animo possunt: ideo, si secundarias enunciationes arcte cum primariis conjunctas animus cogitet, conjunctivus adhiberi debet, sin sejunctas ab iis, indicativus recte ponitur : atque cum hoc ab animo scribentis pendeat, facile intelligitur, caute versandum esse in aliorum verbis recensendis ; etenim et is, qui dicit, homines, qui moriantur, summis laboribus defunctos esse putant, et, qui dicit, homines, qui moriuntur cet.. ambo recte loquuntur: ut hanc legem ad eos, quos tractamus, libros transferamus, loca quædam ex iis electa recensebo : nempe indicativus legitur, 1, 3, 5. Ut prosimus etiam, si possumus, otiosi, 7, 14. Jam concedo, non esse miseros, qui mortui sunt, 17, 39. Platonem ferunt sensisse idem, quod Pythagoras, ubi recentiores legunt Pythagorum, 40, 95. Ut si ante mors adventet, quam Chaldæorum promissa consecuti sumus, illusi videamur, 44, 106. Difficile est, non eos, qui inhumati sunt, miseros judicare, ubi Ernestius sint scripsit, 11, 3, 7. Cur legendi sint, nisi ipsis inter se, qui idem sentiunt, non intelligo, 4, 12. Ut enim, si grammaticum se professus quispiam, barbare loquatur, hoc turpior fit, quod in eo ipso peccet, cujus profitetur scientiam, ubi Ernestius profiteatur scripsit

, 21, 47. Hec ut imperet illi parti animi, quæ obedire debet, id ridendum est viro, ul. 14, 30. Ergo id quidem non dubium, quin omniu, quæ malu putantur (Ernest. pu tentur) sint improvisa graviora, iv, 30, 64.

Alii autem metum, præmolestiam appellabant, quod est (alii esset) quasi dux consequentis molestiæ, V, 30, 85. Nec enim licet iis, qui laudem cum dolore peten. dam esse dicunt, negare cet; contra modys conjunctivus legitur I. 13, 29. Sed qui nondum ea, quæ multis post annis tractari cæpissent, physica didicissent, 16, 37. 'Ut ea fieri apud inferos fingerent, quæ sine corporibus nec fieri possent, nec intelligi. Loca ea selegi, in quibus docti in diversas partes abeunt, et quæ in iis sana veraque lectio sit, e superioribus facile intelligitur."

We can find room only to add the proposed metrical arrangements of the verses, which are quoted by Cicero from the old poets, as in p. 97.:

1. c. 43. Semiassi regis, quomodo semiassus ? putem legendum semiesi : hæc ubi scripseram, Bentleiuin vidi conjecisse semiesas, post, hoc relicto, versus, qui manifeste corrupti sunt, ingeniose rescripsisse : lenior, etsi non tanta ingenii vi efficta, hæc correctio sit,

Heu relliquias, semiesi
Regis, denudatis ossibus,
Supra terram delibutas

Sanie fæde diverurier :
infinitivus post heu non mirus videri debet : sic 11. 8. 21.

Heu virginalem me ore ploratum edere."
Page 53. II. c. 15. Hos versus sine licentia sic putem rescribendos :

O Patrocle,
Ad vos adveniens, auxilium et vestras manus peto,
Priu' quam oppetam malam pestem, mandatam hostis manu.
Neque sangui ullo poti' pacto profluens consistere,
Si qua sententia vestra evitari mors potest.
Namque Æsculapi liberum saucii opplent porticus.

Non potis accedi.--Certe Eurypylus hic quidem est homo." Page 54. “II. c. 17. Qui alteri exitium parat, nec hi versus sani sunt, vide an legenduin sit,

Eum, qui alteri eritium parat,

Scire oportet, sibi paratum, pestem ut participet parem, quæ ex parte Bentleii ingenio debentur.”

Page 58.“ II. 21. Pedetentim (inquit) ite: hos versus ita mihi legam, cujus tamen meliora afferenti facile cessurus,

Pedetentim incedite,
Et sedate, ne succussu me arripiat major dolor.
Tu quoque Ulysses, quamquam graviter cernimus te saucium,

Nimis es pæne animo molli, qui consuetum armis ævum agis : Retinete, tenete, opprimite, i. e, humum me demittite : versuum hæc ratio videtur,

Retinele, tenete, opprimite, ulcus
Nudate: Heu miserum me! excrucior.
Operile, abscedite, jam jam me
Mittite. Nam attrectatu et quassu

Sævum amplificatis dolorem.Page 73. “III. 12. Nolite hospites : hos versus, conjectura ductus nisi certa, probabili tamen, sic rescribendos existimem,

Nolite, o hospites, adire ; ite illico,
Ne contagio meu bonis umbrave obsiet,

Cum tanta vis sceleris in corpore hæreat." Page 78. “ III, 19. Quid petam præsidi, hos versus sic restitui velim,

Quid petam præsidii, aut ersequar, ut nunc auxilio aut fuga
Freta sim? 'arce et urte orbata sum ; quo accedam, quo applicem ?
Cui ne aræ cet.

gam præsidii et orbata metri leges jubent; quove natum puto ex ultima antecedentis, syllaba, legendum ut ; in cui ne intellige quidem, quod sæpe abest: denique parjetes trisyllabum est."

Page 99. “IV. 23. Per fecit manus, preljum restituit insaniens: si versus sanus, efferendum manu', prælium, sed nec bene manu correctum a Bipp. quamquam auctore Bentleio, qui tamen prælium in rem mutabat, nec omnino manus placet: equidem non dubito, quin legendum sit,

Summam rem perfecit. Nam is præljum restituit insaniens.Page 102. “IV. 31. Pater, laudato viro : versus iambicus octona, rius videtur, legerim, Pater, ter luudato viro : alii aliter. Mihi hæc correctio facillima videbatur."

NOTICE OF Books Illustrative of the BIBLE and the CLASSICS, from

Eastern Travellers.

TO THE EDITOR OF THE CLASSICAL JOURNAL.

THE

He following enumeration of works, which profess to illustrate the Scriptures by the means of Travels into the East, was made for my own use, and perhaps may not be without its use to some of your readers.

E: H. BARKER. Hatton. July 10, 1813.

Dissertatio De Itinerariorum orientalium Usu in Philologia sacra, Antiquitatibus biblicis, et Historia ecclesiastica—by J. Simon, subjoined to his Onomasticon Novi Testamenti et librorum V. T. Apocryphorum, Halæ Magdeburgicæ 1762. “Non desunt quidem, qui per itinera, in orientem facta, plurima annotarunt, unde multa S. S. loca lucem accipiant: primus, qui data opera animum huc attendit, quantum quidem memini, fuit Chardin., nobilis Gallus, qui seculo superiore in terras orientales profectus, Obss. in varia S. S. Loca collegit, prout ipse in præfatione Itinerarii sui Persici testatur, cujus verba, ex Gallico Latine reddita, quia ad scopum nostrum apprime faciunt, in medium proferre haud incommodun, fuerit: notæ, inquit ille, sunt species observationum in plurima loca, quorum sensus præcipue a cognitione morum rituumque orientalium dependet; constat enim orientem scenam quasi

« PreviousContinue »